که مداد قرمز هفت سالگی ست

طعم تمشک می دهد و

لابه لای موهایت

شرجی شمال و

تو سه تار

با لباس مسی ات رقص و

انقدر بالا

که ستاره ها سینه  ریزت و

ماه خودش را به تو می ریزد و

باد هم

که هماغوشی دریا مرد می خواهد

هر کی اومد تو زندگیم می بردمش تا اسمون

امروز می شد رفیق راه فردا واسم بلای جون

نمیشه قلب عاشق و به دست هر کسی سپرد

نمی دونم بد می یاورد یا چوب سادگی شو خورد

هر چی که به سرم اومد تقصیر هیچ کسی نبود

هر چی که بود پای خودم تو قصه هام کسی نبود

هیچ کسی عاشقم نشد همیشگی سراغم نیومد

جواب کار خودمه هر چی بلا سرم اومد

تقصیر هیچ کسی نبود هر چی که بود به پای من

فقط تو بعد از ان نیا میون لحظه های من

رفاقت مال خودت منت نزار روی سرم

این قصه ها تموم شده دیگه نیا دور و برم

نمی دونم واسمون چه خوابی دیده روزگار

تو رو قسم به اون خدا نزار بگذره بهار

 عزیزم یه حدی داره لحظه های انتظار

 تو رو قسم به اون خدا نزار بگذره بهار

می دانستم عشق از یک نگاه شروع می شود

و با سخن و لبخند گرمی خود را حفظ می کند

اما نمی دانستم که از گرمی روزی تمام بدن را

به تسخیر خواهد در اورد

روزی چشمانم را می بستم دستم را

بر روی قلبم می گذاشتم و با لرزش صدایم

ارام می گفتم که دوستت دارم

ارام ارام لزش صدایم بر طرف شد

چشمانم باز شد و دستم رااز روی قلبم برداشتم

و بر روی قلب تو گذاشتم و همه ی اینها بخاطر

احساس کردن احساس خوب بعد از جمله ی

دوستت دارم بود